Best að byrja á því að segja frá ferðalagi mínu til Brussel í dag. Ég vaknaði um klukkan 7 í morgun þar sem ég ætlaði að fara ti Brussel til að hitta liðið úr activity. Í fyrstu ætlaði ég að taka lestina 7:40 en auðvitað var ég of seinn þannig að lestin klukkan 8:04 vað fyrir valinu. Samkvæmt áætlun átti sú lest að nægja mér svo ég gæti verið kominn á gistiheimilið þar sem liðið var um klukkan 9. Allt gengur eins og í sögu ég virðist hafa nægan tíma og ekkert stress, tek metro til að komast á tiltekinn stað. Þegar þangað er komið var ég eiginlega hálf viltur enda hafði ég ekki græna hvert skildi halda næst. Ég arka af stað og spyr fyrstu manneskju sem á vegi mínum varð um leiðbeiningar en auðvitað vissi hann ekkert í sína baun svo ég hélt áfram göngunni. Næsta stopp var á kaffihúsi en sama sagan enginn vissi neitt, nú var þetta orðið svolítið tæpt, kallinn orðinn aðeins seinn. Jæja ég út aftur og byrja að ganga eina af hliðargötunum, að lokum kem ég þar að gistiheimili, hmmmm gæti þetta verið það hugsaði ég með mér. Ég rýk inn og átta mig strax á því að þetta er ekki rétt gistiheimili en finnst ég samt hafa afrekað eitthvað, geng að afgreiðsluborðinu og spyr stúlkuna þar hvort hún viti hvar bla bla bla bla er. Hún lítur varla upp en réttir mér eitthvað kort og segir mér að ég sé staddur hérna og ...... Ég fer út og hugsa með mér að nú komi hinir ofur kortalesningar hæfileikar loksins til með að gera eitthvað gagn jeij. Jæja finn staðinn sem ég var á sný kortinu eftir öllum kúnstarinnar reglum og valla. Kallinn er með það alveg á hreinu hvert skal haldið. Ég svíf hálfpartinn enda er ég í rauninni kominn á staðinn nú þegar í huganum, jæja lífið var dásamlegt þessa stund. Eftir nokkurn spöl fer ég að skoða kortið betur og sé mér til mikillar undrunar að það vantar öll kennileiti á kortinu á þessa leið sem ég valdi. Djö..... kortalesningar hæfileikarnir virðast aðeins hafa verið hugarburður minn og ég er aftur algjörlega lost. Jæja ég tek ákvörðun um að taka annan túrista á þetta og geng upp að manni og spyr hann til vegar, hann virðist eitthvað betur að sér í þessu hverfi en sá fyrsti, ég næ því nokkurnverginn hvert ég skuli fara þrátt fyrir að hann segði "ruddu duudd frada sedde middi" allavega hann talaði bara frönsku. Ég af stað til baka og einhvernveginn rambaði ég nú í rétta átt og fimm mínútum síðar eða svo þá fann ég gistiheimilið. En núna var klukkan orðin hálf tíu og allir á bak og burt, ég hugsa með mér að ég geti nú komist að því hvað þessir andskotar ætluðu að gera yfir daginn svo ég fer í afgreiðsluna. Neibbs ekkert er vitað um háleynilega för activity um borgina og til þess að auka á alla þessa leynd var ekkert númer skilið eftir. Hah, nú var orðið ljóst að Jóninn var einn í Brussel, ég hugsaði með mér að fyrst að ég væri kominn myndi ég reyna að gera það besta úr þessu sem komið var, ég myndi að minnsta kosti rölta um borgina og fylla lungun af mengun og menningu. Metro var tekin aftur á central station, nú var ég orðinn hálf soltinn og hugsaði með mér að Mc Donalds kunningi minn gæti nú væntanlega gert eitthvað í málinu. Áður en ég vissi var ég sestur niður á Makkanum með kaffi, appelsínusafa og amerískar pönnukökur þetta gerist hreinlega ekki betra. Pönnukökurnar runnu ljúflega niður svo og appelsínusafinn, sömu sögu er reyndar ekki hægt að segja um kaffið, eftir fyrsta sopann leið mér eins og ég væri að kæla hraunmola í munninum á mér, þvílíkur hiti. Jæja smá brunninn á tungunni en enginn varanlegur skaði, þá var bara að drífa sig af stað í leit að menningu. Þar sem ég hafði nú komið til Brussel einu sinni áður þá hafði ég smá tilfinningu fyrir því hvert skildi haldið en þá byrjaði það maður. Magaverkru dauðans, mér leið eins og ég væri kominn með hríðir og ekki leið á löngu fyrr en ég fer að reka svona rosalega við, á þessum tímapunkti reynadi ég að halda mig við þröngar hliðargötur þar sem ég gat leyst út án þess að hræða einhvern. Mér leið strax orðið aðeins betur, ég andaði léttar en fann þá að ég var alvarlega að pissa á mig. Engin kaffihús í augsýn og málið virtist vonlaust. Var ég virkilega að fara að pissa á mig í Brussel ? Hvað næst, ég var farinn að örvænta þegar ég sé þetta fallega rjóður sem hreinlega kallaði á mig "pissaðu hér", vá hvað það var gott að pissa, öll veraldleg vandamál virtust svo léttvæg í þessar 2 mínútur sem ég pissaði. Ég hneppti buxurnar upp og hugðist fara en finn þá að ég stíg í eitthvað mjúkt, það fyrsta sem ég hugsaði var "shit ég er búinn að stíga í eitthvað ógeð", viti menn ég hafði rétt fyrir mér þetta var shit, greinilegt að þetta rjóður leggur það í vana sinn að kalla fólk til sín til að losa út. Þvílíkur viðbjóður, skórinn allur út í skít, hvað er það !!!!! Tíu mínútum seinna og sirka 10 kílóum af grasi og laufblöðum var skórinn orðinn hreinn.....i. Nú var kominn tími á smá mennignu, Jóninn búinn að spræna og tilbúinn í allt. Ég ákvað að menningartankurinn skyldi fylltur í þetta skiptið með sýningu á verkum Panamarenko.

Sýningin var í rauninni mun skemmtilegri en ég bjóst við, verkin eru svona í anda Da Vinci, allskonar fyndnar hugmyndir um bíla, kafbáta og einhvernskonar flug tól. Eftir sýninguna fannst mér vera kominn tími til að fara heim svo ég var ekkert að velta því fyrir mér lengur heldur tók lestina til baka til Handvörpu.
ps. fyrir þá sem langar að forvitnast um Panamarenko þá er hægt að byrja hérna