Jæja einn svona frekar viðburðaríkur dagur að klárast. Dagurinn byrjaði ósköp venjulega, svaf út enda ekki skóli fyrr en klukkan hálf tvö. Var mættur aðeins fyrir tíman svo ég fór að líta eftir myndunum sem ég var að mála í skólanum í gær. Fann strax aðra þeirra en hin virtist ekki vera svo auðfundin enda var hana að finna í ruslinu ! Ég náttúrulega bölvaði þessum helvítis Hollensdingum sem voru í morguntímanum í sand og ösku. Eitthvað fór það fyrir brjóstið á kennaranum sem er eins og svo margir kennararnir hérna agaleg tilfinningavera. Hann fór svo eitthvað að tala um að aðeins það sem vel v´ri gert stæðist tímans tönn og eitthvað um að sá sem hefði hent þessu hefði ekki líkað myndin. Ég spurði hann þá hvort ég mætti koma í stúdíóið hans og henda því sem mér ekki líkaði. Jæja svo hófst tíminn og hann byrjaði að fletta einhverri bók og hélt áfram að blaðra um það að aðeins það besta ..... Mér fannst þetta hálf fyndið og talaði við Sölva á íslensku, það varð til þess að kennarinn missti það og taldi það vera argasta dónaskap að tala íslensku í tímanum. Jæja nú var tilfinningaveran komin úr jafnvægi og segir að ég verði að velja hvort ég fari úr tímanum eða hann. Það þurfti nú ekki mikinn snilling til að sjá að það væri betri kostur að draga sig í hlé svo tilfinningaveran ætti að eiga möguleika á að jafna sig aftur. Svo ég rölti út í sólina og trítlaði um bæinn á meðan tilfinningaveran tók sér víst 15 mín. pásu til að róa taugarnar. Ég skil ekki alveg hvað málið er er það ekki minn réttur að ákveða hvað af mínu drasli ég geymi og hvað endar í tunninni. Ég ætla svona í lokin að vona að tilfinningaveran nái sér fljótt og nýti helgina til að sleikja sárin sem rist voru á sál hennar. En ég ætlað líka að vona að fólk átti sig á því að láta mitt í friði framvegis, annars eiga margar tilfinningaverur eftir að hljóta sálarsár.